اصفهانی

وقتي تو نيستي، نه هست هاي ما چونان كه بايدند، نبايد ها

مثل هميشه آخر حرفم را با بغض مي خورم

عمري است لبخندهاي لاغر خود رادر دل ذخيره مي كنم، باشد براي روز مبادا

اما در صفحه هاي تقدير، روزي به نام روز مبادا نيست

آن روز هرچه باشد، روزي شبيه ديروز، روزي شبيه فردا، روزي درست مثل همين روزهاي ماست

اما كسي چه مي داند؟ شايد امروز نيز، روز مبادا باشد

وقتي تو نيستي، نه هست هاي ما چونان كه بايدند، نبايدها

هر روز بي تو، روز مباداست

آينه ها در چشم ما چه جاذبه اي دارند؟ آينه ها كه دعوت ديدارند

ديدارهاي كوتاه، از پشت هفت ديوار، ديوارهاي صاف، ديوارهاي شيشه اي شفاف، ديوارهاي تو، ديوارهاي من، ديوارهاي فاصله بسيارند

آه، ديوارهاي تو همه آينه اند، آينه هاي من همه ديوارند