فروغ.

دانی از زندگی چه میخواهم ،

من تو باشم ،تو ،پای تا سر تو

زندگی گر هزار باره بود

بار دیگر تو، بار دیگر تو

آنچه در من نهفته دریاییست

کی توان نهفتنم باشد

با تو زین سهمگین طوفانی

کاش یارای گفتنم باشد

بسکه لبریزم از تو ، میخواهم

بدوم در میان صحراها

سر بکوبم به سنگ کوهستان

تن بکوبم به موج دریاها

بسکه لبریزم از تو ، میخواهم

چون غباری ز خود فروریزم

زیر پای سر نهم آرام

به سبک سایه ی تو آویزم

آری ،آغاز دوست داشتن است

گرچه پایان راه ناپیداست

من به پایان دگر نیاندیشم

که همین دوست داشتن زیباست